“Je weet op jouw leeftijd toch onderhand wel wat je wel en niet leuk vindt?”

Ik was op oudejaarsavond bij mijn ouders. Mijn vader begreep niet helemaal waarom ik ‘op avontuur‘ ga. Dat ik dat ga doen om mijn innerlijke superkracht te vinden (zodat ik kan doen wat ik echt leuk vind) vond hij natuurlijk al helemaal idioot.

Mijn vader heeft vanaf zijn vijftiende als timmerman gewerkt. Een echte ambachtsman. Met liefde voor zijn vak. Ook nu hij met pensioen is blijft hij doortimmeren. Als je mijn vader kent snap je dat hij mijn avontuur niet goed begrijpt.

Tastbaar en praktisch nut

Ik heb die avond geprobeerd te onderzoeken waarom mijn vader wel die passie voor zijn werk heeft. Dat er bij hem als timmerman onder zijn handen voortdurend iets tastbaars met praktisch nut ontstaat speelt volgens mij een grote rol. Bij een kantoorbaan heb je dat niet zo. Meestal zijn de producten van een kantoorbaan wat abstract. En ze bewijzen hun nut vaak pas in samenhang met wat je collega’s doen. Misschien vind ik het daardoor moeilijk om mij verbonden te voelen met mijn werkzaamheden, dacht ik op die laatste avond van het jaar.

Volgens mij ben ik hiermee iets op het spoor. Het resoneert in elk geval met een Superhelden-oefening die ik heb gedaan vlak voordat ik Justin sprak. De opdracht was om alles op te schrijven wat je vanaf de middelbare school hebt gedaan: opleidingen, banen en bijbanen, hobby’s, vrijwilligerswerk, cursussen enzovoort. De volgende stap was om bij elk van deze bezigheden een opsomming te maken van concrete actviteiten die jou het meest voldoening gaven. Bij stap drie ging je tenslotte op basis van die activiteiten op zoek naar overeenkomsten tussen die bezigheden.

Een spoor!

Het resultaat was erg verrassend. Ik was mij er helemaal niet zo bewust van, maar in alles wat ik sinds de middelbare school heb gedaan, komen steeds dezelfde soort activiteiten terug. Activieiten die niet per se tot de kern van mijn baan of opleiding hoorden, maar die ik blijkbaar wel steeds naar mij toe trok. De aard van die activiteiten was niet zo verrassend: ik weet van mezelf wel dat ik bijvoorbeeld creatief en onderzoekend ben en dat ik het leuk vind om op die manier bezig te zijn. Ik werd mij echter ineens wel heel bewust van het feit dat ik blijkbaar in mijn carrière bijna nooit iets heb gedaan waarbij deze aspecten wel tot de kern van mijn werkzaamheden behoorden. Met andere woorden: ik heb dus altijd net niet ten volle kunnen doen wat ik graag had willen doen! Het klinkt misschien gek, maar nu ik dat zo op papier voor mij zag vond ik dat toch een kleine openbaring.

Een tweede verrassing was dat de werkzaamheden die mij het meest voldoening geven juist dat soort creatieve activiteiten zijn die leiden tot een concreet en tastbaar resultaat. Net als de trappen en dakkapellen die mijn vader maakte.

Om kort te gaan: deze oefening leidde tot twee belangrijke inzichten. Eén, ik ben mij ineens heel erg bewust van de noodzaak van dit avontuur, deze ontdekkingreis naar mijn superkracht. En twee, ik heb misschien al een belangrijke aanwijzing waar ik die superkracht kan vinden…

Ik heb morgen een gesprek met Myrthe, een van de psychologen in het Superhelden-team. Dan start mijn avontuur pas echt.

Foto: s w op Unsplash